Vanochtend vroeg even voor mijn kamertje gezeten op de binnenplaats van de familie die hier de eigendommen van de Childrens foundation beheerd. Wat een bedrijvigheid. Vooral kinderen en vanaf zeeer jong hebben een taak: water halen, stoep vegen, kamers dweilen, bananen halen, geiten naar de wei, de drie koeien te eten geven, het gaat maar door. Geen kinderarbeid hoor, gewoon gezamenlijk verantwoordelijk voor een goede start van de dag. Geen onvertogen woord of blik, dit hoort er gewoon bij. De mannen lopen er een beetje bij als opzichters en geven wat aanwijzingen en doen verder het ‘belangrijke’ werk ahum. Zodra het gaat om geld, eigendom en externe relaties komende mannen in beeld. De idylle van de nobele Oegandees lijkt hier tot leven te komen maar niets is minder waar (lees mijn blog van gister bijvoorbeeld). De stress die een schrijnend tekort aan alles en het permanent op de loer liggen van een faillissement, een klimaat catastrofe oid zonder vangnet oplevert, drijft vooral in de steden, laten we eerlijk zijn, vrouwen tot o.a. prostitutie en mannen tot drankmisbruik, geweld en criminaliteit.
Vanmiddag de leerlingen opgehaald van de gezinnen. Wat een verhalen. Dit jaar geen verhalen over ratten, diepe armoede en slapen op de grond maar ook nu weer herinneringen gemaakt die nooit meer worden vergeten. Leerlingen verbleven bij ‘wat betere’ gezinnen dus geen horrorverhalen over de nacht maar wel hele mooie verhalen over ontmoeting met de cultuur van de Oegandezen. Koken op open vuur, wc’s, een gat in de grond, grote huizen maar niets van gezellige inrichting, eten zonder de gastouders, heeeel veel kinderen, vaak schuw, langzaam ontdooiend. Sommigen moesten al heel vroeg de kinderen naar hun scholen lopen, anderen gingen mee naar het land om de gemengde teelten te bewonderen van cassave, mais, matokebanaan, aardappels, vanille, suikerriet, bonen etc., weer andere ontmoetten dorpsoudsten, verre familieleden en vrijwel iedereen ontmoette mannen met meerdere vrouwen en meer dan twintig kinderen. Onvergetelijke ervaringen!
Het is voor onze leerlingen lastig om hun opvattingen over wat ze te zien krijgen even los te maken van de feitelijkheden waarmee ze geconfronteerd worden. En juist met die opdracht zijn zij het veld ingestuurd. Zij doen praktijkonderzoek (voor het profielwerkstuk) en dan zul je je opvattingen even moeten parkeren. Volgens veel leerlingen zijn de opbrengsten van hun interviews en gesprekken zeer groot en hebben ze aanknopingspunten gevonden voor verder onderzoek hier de komende dagen en in Nederland met bijvoorbeeld ontwikkelingsorganisaties die dankzij hun ervaringen nu veel beter te bevragen zijn.
Morgen alweer de laatste dag in Kyazanga, een heel druk programma voor de boeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten