Zo de kop is eraf. Gisterochtend om half negen op Schiphol afscheid genomen van de ouders. We hadden onze drie uur voor vertrek hard nodig. Geen tijd om taxfree te shoppen of een koffietje te drinken. Door, door, security, douane en vlot naar de gate, wat een massa’s aan mensen die vliegen ook buiten het vakantieseizoen om.
Onze eerste hobbel namen we tijdens de transfer in Istanbul: Olivia vond haar paspoort en instapkaart niet meer, hoe is het mogelijk! Toch op de stoel laten liggen? Hele vliegtuig ondersteboven gekeerd. Tassen van de medeleerlingen doorzocht...niets. Alles gaat door je hoofd: terug naar Amsterdam voor een noodpaspoort, nieuwe vlucht naar Entebbe boeken, programma doorzetten met een begeleider minder etc. Met kopieën van haar paspoort door dat megagrote vliegveld van Istanbul op en neer gerend, de douane gaf geen krimp. Begeleidster Valérie toch nog maar eens opnieuw vragen aan leerlingen om hun tas om te draaien en ja hoor. Buurvrouw puntje puntje had een extra paspoort in de rugzak! Halleluja werd er geroepen en nu binnen 20 minuten Cees en Olivia (nog steeds even zonder paspoort en instapkaart) via security bij de gate zien te krijgen, er was geen tijd meer om het paspoort naar de transferruimte te brengen. Eind goed al goed, op tijd en dankzij het kopie paspoort een hijgende Cees en Olivia het vliegtuig naar Entebbe in. Nog een uurtje of negen via Kigala (Rwanda) naar Entebbe: je moet er wel een beetje zitvlees voor hebben. Op Entebbe bleek dat er een koffer van een begeleider was achtergebleven in Istanbul. Zij was niet de enige, het gehele Ugandese dames voetbalteam dat met ons meereisde zat zonder bagage, gewoon achtergelaten door Turkish Airlines, een verder prima luchtvaartmaatschappij overigens. Vanochtend bij zonsopkomst om 6 uur in ons hostel in Entebbe aangekomen en om 7 uur het mandje in om een paar uurtjes bij te slapen. Ja, en dit is wel een paradijselijke plek. Op een prachtig terras ontbeten met veel fruit en ei met uitzicht op een natuurvijver omringd door palm- en mangobomen vol met zwarte Afrikaans gapers, ibissen, aapjes en ander grut.
Met elkaar de eerst briefing gehad over hoe we met elkaar onze klachten, sores etc zouden moeten delen en allerlei over veiligheid en lokale gebruiken en no-go's. We hebben er zin in!
Over een uurtje vertrekken we richting Kampala voor een bezoek aan de female campus van IUIU (Islamic University in Uganda). Dan beginnen we echt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten