Kyazanga

Gisteren via de evenaar vanuit Kampala naar Kyazanga gereden de plek waar Eddy’s Childrens Foundation Uganda is gehuisvest. Uiteraard ‘het waterproefje´ gedaan en lekker geluncht. Bij de Foundation krijgen 120 kinderen uit het dorp onderwijs, een warme hap en doordeweekse bescherming. Er zitten kinderen van ouders uit het dorp maar ook vondelingen, uitgestotenen en wezen. Voor corona waren het er meer dan 300, helaas is dit aantal door de pandemie gedecimeerd en was het bijna schluss voor de foundation. Nu trekt het weer aan omdat er weer meer en meer ouders zijn die het schoolgeld willen en kunnen betalen.
Vanochtend in een heuse processie door het dorp gelopen. Alle kinderen van de school liepen in marstempo achter een fantastische fanfare aan en hielden borden omhoog met kreten als: “stop child trafficking”, ‘educate the girl child”, “stop domestic violence”, “stop early marriages¨, “stop child abuse” maar ook ¨plant trees”en ¨keep the environment clean”. Allemaal boodschappen van de school gericht aan de community, kun je nagaan wat daar allemaal speelt, heel triest eigenlijk maar de werkelijkheid in Oeganda. Die blijmoedigheid waar we ons steeds over verbazen bestaat maar is als een laag vernis over een keiharde samenleving waar het recht geldt van de sterkste. De Oegandese overheid voorziet op geen enkele wijze in de bescherming van haar burgers, geen zorgverzekering, geen onderwijsbijdrage etc. Alles hangt af van het particulier initiatief en de zorg die mensen voor elkaar hebben in de community's. Sharing is caring hoor ik de hele dag.
De fanfare is samengesteld uit zwerfkinderen uit Kampala die in de gelegenheid gesteld zijn om een muziekinstrument te bespelen. Fantastische swingende melodieën gingen ons voor bij onze demonstratie. We gingen het hele dorp door, hielden het verkeer op en de bewoners liepen uit voor onze oproepen.
Wel gek om als stelletje Europeanen mee te lopen met de kinderen. Alsof wij hier even komen zeggen hoe het zou moeten zijn, dan werkt zo’n oproep toch helemaal niet?!. Dat zie ik helemaal verkeerd volgens de lokale organisatoren. Onze deelname zal zorgen voor veel meer aandacht voor de demonstratie en de boodschap én is het van groot belang voor de uitstraling van de school.. Vooruit dan maar….
Heerlijk hier trouwens op het platteland. Dit is het echte Oeganda: gifgroen, gemengde plantages van koffie, banaan, agave etc met eindeloos veel soorten felgekleurde vogels. Ook vandaag al de kraanvogel gezien, het nationale symbool van Oeganda, wat een prachtbeest.
Zo meteen gaan onze leerlingen naar een gastgezin in de buurt. In groepjes van drie worden ze ondergedompeld in de lokale tradities. Een groepje bestaat uit één jongen, één meisje en een Oegandese studente. Er kan dus vertaald worden van Luganda naar Engels. Naast de kennismaking met allerlei gebruiken zijn onze leerlingen ook op pad met een aantal specifieke vragen die van belang zijn voor hun profielwerkstuk. Dat gaat van genderrollen, onderwijs – en milieuvraagstukken tot de complexe problematiek van koken op hout.
Het worden hele spannende uurtjes voor onze leerlingen maar ook de familie zijn hartstikke nerveus. Morgenochtend lopen ze nog mee met het gezin en dan zullen we rond het middaguur van alle verhalen mogen genieten.