Op zaterdagochtend was het weer tijd voor de uitreiking van prijzen voor de beste plannen voor het opzetten van een ‘small business’. De studentes van de Islamic University in Uganda (IUIU) hebben afgelopen jaar de mogelijkheid gekregen om een plan in te dienen waarmee een opstartbedrag te winnen is van maar liefst 1.000.000 Ugandese Shilling, omgerekend zo’n 250 euro. Dat lijkt niet zo heel veel maar voor Oegandese begrippen is het een enorm bedrag. Docenten zaten verlekkerd te kijken naar drie maandsalarissen die weggeven worden. Het initiatief hiervoor komt van ons en is onder andere bedoeld om ook de Oegandese studenten bij ons bezoek te betrekken en om de verbintenis die we zijn aangegaan met IUIU te versterken en te laten uitmonden uiteindelijk in een echte uitwisseling van studenten. Wij zijn hier in Oeganda maar volgend jaar hopen we de eerste Oegandese studenten in Nederland te mogen verwelkomen. De awarduitreiking hebben we volledig aan onze ambassadeurs overgelaten. De avond tevoren hebben zij 26 businessplannen doorgeakkerd en een selectie gemaakt. Punten werden er verdiend aan de hand van criteria die te maken hebben met sociaal en ecologisch verantwoord ondernemen. Na flinke discussies werden er vijf plannen geselecteerd. Zaterdagochtend zaten er 500 studenten in de zaal. Er was een programma met een powerspeech van de rector dr. Madinah Nabukeera en keynote speech van advocaat Sophie Kyagulanyi. Wat een powervrouwen zeg. De islamitische meiden werden even flink toegesproken over de mogelijkheden die er voor moslima’s zijn om onder het juk van de door mannen gedomineerde samenleving uit te komen. Heel liefdevol hoor maar best streng.
Na de speeches was het tijd voor de uitreiking. De 5 genomineerden mochten hun idee pitchen waarna de jury (onze leerlingen) zich nog even konden beraden over de definitieve volgorde. De dame die in eerste instantie hoge ogen gooide met een bananensap-idee zakte toch terug op de lijst ten faveure van de studente die haar plan over kleding voor en door tienermoeders met verve wist over te brengen en er uiteindelijk met de hoofdprijs vandoor ging. Onze ambassadeurs maakten vervolgens de uitslag stap voor stap bekend. De spanning was te snijden en toen nummer 1 bekend werd gemaakt barstte de zaal in gegil en ‘gejodel’ los (ben even de naam kwijt van dat prachtige hoge klikkende, snerpende stemapplaus). De winnaar sloeg haar handen voor haar ogen, zakte door haar knieën en barstte in huilen uit. Daar kun je mee aan komen in je dorp. De eerst helft van het bedrag is uitgekeerd, de andere helft pas als na een half jaar blijkt dat de business op een goede manier is opgestart. Volgend jaar hopen we hier weer te staan alleen dan met veel meer ingezonden plannen die nog weer een stukje beter zijn!
Cees wist alles weer op een ongelooflijk leuke manier aan elkaar te improviseren. Wat moeten we zonder hem?
In de middag hebben we de nodige rust gepakt, even een duik genomen in het wedstrijdbad op de campus, ook dat is hier gewoon. Iedere keer dat ik hier ben moet je je beeld van Afrika en Oeganda weer bijstellen: alles is er, maar lang niet voor iedereen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten